ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΦΑΓΕΙΟ

Ο 4χρονος Άγγελος κινδυνεύει από κύρωση του ήπατος αν δεν πάρει τα φάρμακα για την σπάνια ασθένειά του(Τυροσιναιμία τύπου 1). Τα φάρμακα κοστίζουν 1.300 ευρώ το μήνα και η οικογένεια του Άγγελου (εργάζεται μόνο ο πατέρας) έχει εισόδημα 900 ευρώ το μήνα. Ο ΕΟΠΥΥ ουσιαστικά δεν υπάρχει. Το κράτος πρόνοιας έχει καταργηθεί ως περιττό.

Ο μισθός του πατέρα ενδέχεται να μειωθεί κι άλλο! Και το παιδί, το μέλλον αυτής της χώρας θα χαθεί πριν ν’ ανατείλει. Για ποιον γίνονται τότε οι περίφημες μεταρρυθμίσεις; Όχι βέβαια για τον άνθρωπο, όχι για την καλυτέρευση της ποιότητας της ζωής των

Τι κράτος θέλω τελικά

Είναι μία ερώτηση που πρέπει να απαντήσει κάθε σκεπτόμενος πολίτης, ο οποίος σέβεται τους νόμους του κράτους.

ΘΕΛΩ λοιπόν ένα κράτος επενδυτή όπως λέει ο Κέυνς,  ένα κράτος ρυθμιστή, εγγυητή του κοινωνικού συμβολαίου και της δημοκρατίας όπως λένε οι Κρούγκμαν, Αγκιόν και Ρουλέ, ένα κράτος εθνικο-κοινωνικό-δίκαιο όπως λέει το Σύνταγμά μας.  Η βασική του στήριξη θα είναι στο ανθρώπινο κεφάλαιο, στις νέες ιδέες, στην καινοτομία, στην πράσινη οικονομία, στην προστασία του κλίματος για να μειωθεί η ανεργία και να υπάρξει ανάπτυξη. Κάποιοι θα πουν ποια πράσινη οικονομία;


Όποιος έχει ζήσει στο εξωτερικό, γνωρίζει πολύ καλά ότι η διαχείριση απορριμμάτων,