Οι του Κλασικού Κινεζικού Βελονισμού των παλαιότερων εποχών,
ασπάζονταν την ύπαρξη των «13 Κουέι». Δηλαδή των «κακών δαιμόνων», τους
οποίους έπρεπε να εξοντώσουν με τις βελόνες, εισάγοντάς τις στα «13
Χουέ» (δηλαδή στα «13 σημεία» εισόδου αυτών των «δαιμόνων» στον
οργανισμό) για να θεραπεύουν έτσι τους αρρώστους. Αργότερα, όταν στην
Κίνα ενστερνίσθηκαν το φιλοσοφικό
σύστημα του Ταοϊσμού, προέκυψε ο Παραδοσιακός Κινεζικός Βελονισμός, με
τα Γιν και τα Γιανγκ ως τους δύο «ενεργειακούς πόλους». Τον Γιν ως τον
αρνητικό και τον Γιανγκ ως τον θετικό πόλο. Οι οποίοι και αποτελούν τις
δύο βασικές «Αρχές» της μυθικής φιλοσοφίας του Ταοϊσμού. Κατά τον οποίο,
αυτές οι δύο «αρχές» δημιουργούντον Ουρανό (είναι ο «Πατέρας»), τη Γη
(είναι η «Μητέρα») καιτον Άνθρωπο (είναι ο «Υιός»), ο οποίος κατά τον
Ταοϊσμό «κινείται» μεταξύ Ουρανού και Γης. Οι δύο αυτές «αρχές» Γιν και
Γιανγκ βρίσκονται σε διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ τους, αλλά και σε
συνεργασία, χάρη στο Μεγάλο Νόμο του Τάο, που είναι η «Τρίτη Αρχή». Η
οποία συγκροτείται από την ποσοστιαία συμμετοχή του Γιν και του Γιανγκ,
για να συναποτελέσουν το «Όλον». Απ’όπου, «ολιστικός» και ο Βελονισμός.
Αυτά αποτελούν τη φιλοσοφία του. Το πώς γίνεται η διάγνωση των νόσων, το
πώς αναγνωρίζεται το πάσχον όργανο (από την ποιότητα των 24 ποικιλιών
του σφυγμού, όπως ισχυρίζονται, και από τις μεταβολές στη χροιά διαφόρων
περιοχών του προσώπου), όπως και το πώς γίνεται η
