Καλάσνικοφ
γαζώνουν χώρους της δημοκρατικής μας πολιτικής σκηνής, γκαζάκια μπαίνουν
σε σπίτια δημοσιογράφων, λίστες πηγαινοέρχονται, η αγανάκτηση και η
ανησυχία του καταληστευμένου κόσμου σέρνεται σιωπηλό ποτάμι κάτω από τα
θεμέλια μιας σαθρής πολιτείας,οι γραβατωμένοι συνεχίζουν την παρέλαση
στα τηλεοπτικά κανάλια μιλώντας πάντα για "θεσμούς" (τώρα με την σος του
δήθεν ελέους, για την κοινωνία που υποφέρει) και η Ελλάδα αρνείται να
πεθάνει -άλλους εκνευρίζοντας και άλλους προβληματίζοντας για το
"βίτσιο" της να ζει, ενώ όλα μυρίζουν θάνατο-.
Εκείνο
που πεισματικά αρνούνται να δεχθούν οι τεχνοκράτες "διαχειριστές" των
"λογικών" δυνατοτήτων είναι πως τούτη η πατρίδα δεν πεθαίνει, όχι λόγω
της εξαιρετικής της υγείας αλλά επειδή Κάποιος φροντίζει να ανανεώνει το
λαδάκι στο καντήλι της.
Φυσικά,
τούτη η άποψη -ως μη συνάδουσα με την τάχα "πραγματιστική" θεώρηση την
δομημένη από παράθεση αριθμών- είναι άξια χλεύης και παραπέμπουσα στα
"λαδικά" μιας άλλης εποχής.
Ωστόσο,
ζώντας καθημερινά -και με τραγικό τρόπο- τις συνέπειες της
αριθμολαγνικής τους απόπειρας "σωτηρίας", νοσταλγήσαμε -πάλιν και
πολλάκις- τον καιρό της ελεύθερης φτώχειας μας, που ήταν πιο πλούσια από
την σκλαβιά
